ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΑΣ



ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ, Φιλελεύθερος, Μ.Παρασκευή 2018

ΗΜ/ΝΙΑ:

ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ
Φιλελεύθερος, Μ.Παρασκευή 2018
Η μεγαλοβδομαδιάτικη κατάνυξη μας φέρνει ίσως πιο κοντά στις ελληνικές παραδόσεις αλλά και στη βιωματική σχέση με την Ορθόδοξο εκκλησία. Δεν είναι μόνο οι παιδικές αναμνήσεις, δεν είναι μόνο η ανοιξιάτικη επανάσταση της φύσης, είναι κάτι πιο βαθύ και πιο δυσδιάκριτο που κάνει το ελληνικό Πάσχα ιδιαίτερο. Είναι η κατ’ εξοχήν περίοδος όπου η ελληνική ιδιαιτερότητα, με την θετική αυτή τη φορά έννοια, σε κάνει να ανησυχείς μήπως αυτές οι μοναδικές μνήμες και τα βιώματα που είχες την ευλογία να ζήσεις δεν μεταλαμπαδευθούν και στις επόμενες γενιές.

Ο φόβος εξαφάνισης των παραδόσεων και της εθνικής μας ταυτότητας και απορρόφησής μας από την ισχυρότερη Δύση υπήρξε διαχρονικά έντονος, σε όλες σχεδόν τις ιστορικές περιόδους της νεότερης ιστορίας μας. Ο φόβος αυτός άλλοτε οδήγησε σε ανοιχτή έχθρα προς κάθε τι το δυτικό και μοντέρνο, άλλοτε κινήθηκε σε πιο μετριοπαθείς τόνους επιφυλακτικής και καχύποπτης αποδοχής της Δύσης και του πολιτισμού της.

Το ιστορικό άλμα της ένταξης της χώρας μας στην Ευρώπη, στην τότε ΕΟΚ, το 1981, αναθέρμανε, όπως ήταν φυσικό τις ανησυχίες για τον κίνδυνο σταδιακής νόθευσης της εθνικής μας ταυτότητας και απώλειας των παραδόσεών μας. Ακόμα και η εξαφάνιση της νεοελληνικής γλώσσας είχε θεωρηθεί από ορισμένους ως ορατός κίνδυνος. Για πρώτη φορά στην ιστορία του το ελληνικό έθνος, έθνος ανάδελφο, θα βρισκόταν σε στενή οικονομική, πολιτική και πολιτιστική σχέση με άλλους λαούς οικονομικά πιο εύρωστους και ισχυρούς που δεν διεκδικούσαν ρόλο κατακτητή αλλά εταίρου. Τους φόβους και τις ανησυχίες δεν συμμεριζόταν μόνο το παραδοσιακό, εθνοκεντρικό κομμάτι της κοινωνία και της διανόησης. Ακόμα και κοσμοπολίτες προοδευτικοί διανοούμενοι ανησυχούσαν για τις επιπτώσεις του εναγκαλισμού της Ελλάδας με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σήμερα, μετά από τέσσερεις σχεδόν δεκαετίες, ξέρουμε ότι η συμμετοχή μας στην ΕΕ δεν έφθειρε ή δεν θόλωσε την ταυτότητά μας και τις παραδόσεις μας. Αντιθέτως τις τόνωσε, έδωσε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, μεγαλύτερη ακτινοβολία και μεγαλύτερη αποδοχή.

Η Ευρώπη, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που διαθέτουν έναν ενιαίο πολιτιστικό χώρο, συντίθεται από διαφορετικούς εθνικούς πολιτισμούς. Ο σεβασμός της διαφορετικότητας δεν είναι απλώς μια ευρωπαϊκή πολυτέλεια, είναι αναγκαία συνθήκη συνύπαρξης διαφορετικών λαών, διαφορετικών εθνών, διαφορετικών γλωσσών. Η ευρωπαϊκή ιδέα βασίζεται στην εθελούσια συνεργασία και όχι στην επιβολή μιας κεντρικής ιδεολογίας ή κοσμοθεωρίας. Οι Βρυξέλλες δεν είναι και δεν θα γίνουν ποτέ ούτε Ρώμη ούτε Μόσχα. Η Ευρώπη δεν απεργάζεται την υπονόμευση των παραδόσεών μας ή την αλλοίωση της ταυτότητάς μας. Αντιθέτως, ενισχύει τη διαφορετικότητα που παντού αναμετριέται με τον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης.