ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΑΣ



ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΟΣ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Φιλελεύθερος, Παρασκευή 20 Απριλίου 2018

ΗΜ/ΝΙΑ:

 

Η επέτειος του θλιβερού στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1967 υπενθυμίζει τις σκοτεινές σελίδες της πρόσφατης ιστορίας μας αλλά και τα θετικά βήματα εγκαθίδρυσης και διεύρυνσης της δημοκρατίας στη χώρα μας κατά τη μεταπολίτευση.  Η δημοκρατία σήμερα δεν απειλείται από συνωμότες στρατιωτικούς ούτε από ξένες μυστικές υπηρεσίες. Η πραγματική απειλή προέρχεται από τα σπλάχνα της δημοκρατίας, από το ιερό της σώμα που είναι ο λαός.

Οι αρνητικές εμπειρίες των τελευταίων ετών έχουν βαθιά τραυματίσει το μυαλό και την ψυχή πολλών συμπολιτών μας: παρατεταμένη οικονομική κρίση με τεράστια ανεργία και μείωση εισοδημάτων, ανεξέλεγκτη είσοδος προσφύγων και μεταναστών, τρομοκρατικές επιθέσεις σε τυφλούς στόχους. Παρόμοιες ανησυχίες, σε μικρότερη ίσως ένταση, και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου τα τελευταία χρόνια, ακόμα και πριν από την κρίση του 2009, υπάρχει καθήλωση των εισοδημάτων, διευρυμένη ανισότητα, επίμονη ανεργία και υποχώρηση του κοινωνικού κράτους.

Δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη ότι μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι δυνάμεις που είναι αντίθετες σε μια ανοικτή κοινωνία, οι δυνάμεις που ποντάρουν στο φόβο και την ανασφάλεια, οι δυνάμεις που εχθρεύονται τις βασικές αξίες της φιλελεύθερης ευρωπαϊκής δημοκρατίας αποκτούν ακροατήριο, διευρύνουν την επιρροή τους και απειλούν να αποσταθεροποιήσουν την δημοκρατία μέσα στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο πρωτόγονος οικονομικός απομονωτισμός της αντιευρωπαϊκής αριστεράς συναντά τον εθνικιστικό απομονωτισμό του Τράμπ και απειλεί να διαβρώσει τα θεμέλια της παγκόσμιας μεταπολεμικής ευημερία, το ελεύθερο εμπόριο και την ανοικτή οικονομία.

Ο φόβος και η ανασφάλεια είναι ο κοινός παρονομαστής του κυρίαρχου πολιτικού λόγου των πάσης κατευθύνσεως, αριστεράς ή δεξιάς, λαϊκιστών. Πολιτικός λόγος που αξιοποιεί τον φόβο για να σπείρει το μίσος και το μηδενισμό. Απειλές φανταστικές, απειλές ανύπαρκτες ή μεγεθυμένες, απειλές για ψεκασμούς και για παγκόσμιες συνομωσίες εξαφάνισης του ελληνισμού. Και βεβαίως απειλές υπαρκτές σαν κι αυτές που βιώνουμε τους τελευταίους μήνες εξ ανατολών αλλά που οι κυβερνώντες αδυνατούν να διαχειριστούν αποτελεσματικά.

Η καλύτερη ασπίδα για τη δημοκρατία είναι η γλώσσα της αλήθειας. Πρέπει να βρούμε το θάρρος να εξηγήσουμε στους πολίτες τα δεδομένα της νέας εποχής. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα, τις αναπόφευκτες αλλαγές, τις ρεαλιστικές προσδοκίες αλλά και τις αναμενόμενες δυσκολίες. Πρέπει να υπενθυμίζουμε σε όσους σαγηνεύονται από το αυταρχικά καθεστώτα, όπως ανέφερε και ο Πρόεδρος Μακρόν, τις τεράστιες κατακτήσεις της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας. Πρέπει να υπερασπισθούμε τις θετικές κατακτήσεις της μεταπολίτευσης χωρίς να παραγνωρίζουμε τις μεγάλες αδυναμίες της.

«Ο ολοκληρωτισμός», είχε πει η γερμανοαμερικανίδα φιλόσοφος Χάνα Άρεντ, «ξεκινάει με την υποτίμηση αυτού που έχεις κατακτήσει. Το δεύτερο βήμα είναι: Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν οπωσδήποτε. Οτιδήποτε είναι καλύτερο από αυτό που έχουμε». Με άλλα λόγια «τι έχουμε να χάσουμε;». Σας θυμίζει κάτι;